آور تحت عنوان یاس، ترس، عجز، خجالت ، بدگمانی ، اندوه ، بی تابی و ... در قالب حکمت ها اشاره شده است.

عجز: عجز آفت است(حکمت 124)

ناامیدی : اگر ناامیدی بر قلب انسان دست یابد حسرت و اندوه آدمی را از پای در می آورد(حکمت 125)

خجالت: حیا و خجالت بیجا به ناامیدی پیوسته است.(حکمت126).

ترس : ترس با زیان همنشین اند. (حکمت 127)

-  ترس نقص انسان است. (حکمت 128)

-          اگر ترس بر قلب انسان مستولی شد دوری جستن و انزوا به او روی می آورد. (حکمت 129)

درمان ترس : از هر کاری ترسیدی خود را در آن افکن زیرا سختی حذر کردن از سختی آن چه از آن ترس داری بیشتر است.( حکمت 130)

بدگمانی : بدگمانی خروج از عدالت (تعادل) روانی است، از عدل نیست قضاوت باگمان بد نبست به کسی که طرف اعتماد است.( حکمت 131)

-  به حرفی که از دهان کسی بیرون می آید نباید گمان بد ببری در حالی که احتمال خوبی در آن هست.( حکمت 132)

-  از صفات دانشمندان این است که شک و بدگمانی و تهمت در وجودشان راه پیدا نمی کند.(133 حکمت)

اندوه : اندوه نصف پیری است.(134 حکمت)

بی تابی : اگر مصیبت اندوه بر قلب انسان رخ نماید، بی تابی آدمی را رسوا می کند. ( حکمت 135)

-  بی تابی از یاری کنند گان زمان (در نابود کردن انسان) است.(136 حکمت)