نوجوانی زمان گذار است . گذار طبیعی از کودکی به جوانی ، در این سن بچه ها نوسانات هورمونی و فیزیولوژیکی زیادی را تجربه می کنند ، که حتی برای خودشان نیز غیر منتظره است و به همین دلیل به سختی بر رفتار خود تسلط پیدا می کنند.

در خانواده هایی که شرایط مناسبی برای این دوران ایجاد می شود ، فرزندان با ایمنی بیشتری بلوغ را می گذرانند ، مشکلات نوجوانی کمتری را شاهد هستند و نسبت به همسالان خود سریع تر به پختگی و کمال فکری ، عاطفی و اجتماعی می رسند.

در عوض در خانواده هایی که سختگیر هستند یا برعکس خیلی سهل گیر می باشند ، دشواری های بلوغ برای نوجوانان بیشتر بوده و اغلب کسب هویت کامل  فکری ، عاطفی و اجتماعی آنها با تأخیر همراه است.

رابطه موثر این دوران رابطه ای است براساس همدلی ، تفاهم  و درک شرایط نوجوان که مطلوب ترین نوع چارچوب ارتباطی محسوب می شود.

خانواده بایستی شیوه ی برقراری ارتباط بین فردی درست و راه و روش صحیح تفریح کردن و گذراندن اوقات فراغت را به نوجوان بیاموزند ، برای او محدودیت زمانی و مکانی درنظر بگیرند.

در این دوران بایستی  شیوه ی فرزندپروری با استفاده از استدلال ، حل مسأله و گفت و گوهای منطقی باشد .البته فراموش نکنیم یکی از مهارتهای زندگی نه گفتن است و در عین حال که به استقلال و مسئولیت پذیری نوجوان احترام می گذاریم در برابر هر درخواستی از طرف آنها سریع نبایستی اعلام موافقت نمائیم.

از امر و نهی زیاد ، گیر دادن به نوجوان ، و جر و بحث زیاد با او اجتناب کنید چرا که وی به دنبال راه گریز گشته و مجالی برای پیوند با والدین پیدا نکرده و فرآیند ارتباط و تعامل صحیح با وی دچار خدشه خواهد شد. یکی از موثرترین روش های تربیتی دوره ی نوجوانی تغافل یا نادیده گرفتن است. گاهی اوقات نیاز به بزرگ نمایی مشکلات نوجوان نیست و نبایستی برای برخی رفتارهایش او را بازخواست نمود.