اکثر زنها در حدود 40 سالگی شروع به از دست دادن حجم استخوانها و عضلات خود می کنند وتا حدودی به همین دلیل دچار کندی می شوند ، این درست همان چیزی است که در مورد آن دسته از زنانی که تمرینات بدنی لازم را انجام نمی دهند اتفاق می افتد و در صورتی که حتی یک سال تمرین بدنی قدرتی داشته باشند ، بدن آنها حدود 15 الی 20 سال جوان تر نشان می دهد.


. به جای از دست رفتن تراکم استخوانی حتی این مورد افزایش می یابدو قدرت بدنی این دسته از زنان  بیشتر به سطح  زنانی که دوران سی سالگی یا اوائل چهل سالگی را می گذرانند بر می گردد.

در این موقع چربی ها جای خود را به عضله  می دهد و آنها اندامی زیباتر داشته و حتی در این افراد تغییرات احساسی هم  به وجود می آید ، آنها پرانرژی ، فعالتر ، خوشحال تر و دارای اعتماد به نفس  بیشتری هستند.

باتوجه به اینکه حجم استخوانها در بیست و پنج سالگی به بیشترین حجم خود می رسد ، اگر فرد سالم باشد این تراکم بدون اضافه یا کاهش ثابت می ماند ، لذا حرکات جسمانی شکل گیری استخوانها را تحت تأثیر قرار می دهد ، به همین جهت راه رفتن بیشتر از شنا کردن ورزش بهتری برای استخوانها می باشد.

در سن سی و پنج سالگی تا دوران یائسگی زنان به نقطه برگشت می رسند و به طور طبیعی گرایش به کاهش تراکم استخوان در آنان پیدا می شود. در هرسال نیم درصد از حجم آنها کم می شود و در صورتی که اقدامی برای جلوگیری از این امر به عمل نیاید ، دستخوش تغییری به نام استئوپنیا می شود ، ( لازم به ذکر است ،  پنیا یعنی : از دست دادن استئو که به مفهوم استخوان می باشد  ) است.

پنج سال بعد از یائسگی در این دوره پنج ساله فرد هر سال یک تا دو درصد ، یا حتی بیشتر از حجم استخوان خود را از دست می دهد ، مگر اینکه کاری در این مورد انجام شود ، چرا که اشخاص مسن چنانچه دچار شکستگی استخوان شوند دیرتر بهبود می یابند.

بنابراین رسیدگی به این مسأله از دوران کودکی تا نوجوانی است ، که افراد عادت خوب زیستن را در خود پرورش دهند.

از جمله ی این عادات ، ورزش کردن در سن کم ، تغذیه درست و مناسب و داشتن تحرکات مناسب بدنی می باشد که موجب تأمین سلامت فرد ، به خصوص نیرومندتر شدن استحکام استخوانهای او در سالمندی خواهد شد.