• مسئولیت پذیر باشیم و وظایف خود را به عنوان پدر و مادر به نحو مطلوب انجام دهیم.
  •  به اعضای خانواده، به ویژه کودکان اهمیت دهیم.
  •  برای فرزندان خود وقت بگذاریم و برای این کار برنامه ریزی کنیم.
  • به فرزندانمان بگوییم چقدر دوستشان داریم و اجازه دهیم او هم به ما علاقه اش را ابراز کند.

  •  به جای سرزنش کردن کودک اگر رفتار غیرمعقولی از او سر زد، با او دوستانه و با احترام برخورد کنیم و اگر قصد داشتیم از رفتارش انتقاد کنیم جلوی خواهر یا برادرش با او صحبت ننماییم.
  •  هیچ گاه اسم یا لقبی را به فرزند خود نسبت ندهیم. (مثلا نگوییم؛ تو همیشه دست و پا چلفتی هستی، بی عرضه ای، شلخته، شکمو...)
  •   اگر فرزند ما اشتباهی مرتکب شد، با رفتاری منطقی با او برخورد کنیم و هیچ وقت از تنبیه بدنی استفاده نکنیم.
  •    همسالان روی رفتار کودکان تاثیر دارند، آنها را به خانه دعوت کنیم تا با نظارت ما با دوستانشان در ارتباط باشند.
  •  وقتی کودک می خواهد بخوابد، او را در آغوش گرفته، قصه و یا داستانی زیبا و کوتاه یا حتی خاطرات قشنگ خود را برای او تعریف کنید، یا اینکه گاهی شبها او برای شما قصه بگوید تا از لحاظ عاطفی به طور مثبت با شما در تعامل باشد.
  •  احترام گذاشتن به اقوام، دوستان، همسایگان و همنوعان را به فرزند خود آموزش دهیم و خودمان نیز در عمل به این افراد احترام بگذاریم تا فرزندان مهربانی را یاد گرفته و با این کار خانه ای آرام، پر از مهر و نشاط و فرزندانی سالم و موفق داشته باشیم.