کمرویی،  مشکلی مرتبط با فقدان مهارت های اجتماعی ، اما متفاوت است و این مساله احساسی است که همه کودکان در بعضی مواقع دارند ، اما اگر بیش از حد شود، مانع رشد اجتماعی آنها می گردد .

 


نشانه های کمرویی در کودکان عبارتند از :

 اجتناب از خیره نگاه کردن و بازداری بدنی و کلامی، مکیدن انگشت، عجولانه عمل کردن ، صحبت کردن به صورت آهسته و با تردید ، احساس خجلت و شرمساری در مقابل غریبه ها، مشکل در دوست یابی و همساز شدن با گروه  همسالان و ....

کودکان کمرو را می توان به چند طریق یاری نمود :  تحسین مکرر جهت بالا بردن عزت نفس آنها ، حساس نبودن به کودک و تلاش در جهت شناخت وی و تسهیل ارتباط. خودداری از وارد ساختن اجباری و سریع آنها به موقعیت های جدید        ( جهت عدم تشدید اضطراب اجتماعی آنها ) آموزش مهارت های اجتماعی، مثل آموزش های راهبردی ورود به

جمع و نحوه استفاده از  سوالاتی مانند ( می توانم وارد بازی شما شوم ) یا بازی نقش تکنیک های وارد شدن،

معلم نیز می تواند با تغییر جای کودک کمرو و نشاندن وی پیش کودکان مهربان و خوش مشرب، ترغیب افزایش پاسخ دهی از سوی آنها، به حداقل رساندن  مواجهه با استرس، مشارکت دادن در فعالیت های ویژه و صحبت های خصوصی و دادن نقش پیک که کودک وادار به برقراری ارتباط شود به کودکان کمرو در یادگیری مهارتهای اجتماعی کمک نماید(دانیل مویس ، دیوید رینولدز ، ترجمه محمد علی بشارت. 138)