بد شکلی هراسی رفتاری بسیار شایع در دوره نوجوانی است و وابستگی تنگاتنگی با تغییرات دوره ی بلوغ دارد . کرپلین این واژه را ابداع کرد و آن را یک پدیده ی وسواسی غیر هذیانی می داند و  ژانه  بد شکلی هراسی را به منزله ی شرم داشتن از بدن خود توصیف کرده است،


که به معنای اخص به نظر نمی رسد یک هراس واقعی بر اساس ترس از موقعیت هراس آور باشد ،بلکه بیشتر به افکار وسواسی نزدیک است و شاید ترس از طرد اجتماعی باشد . معمولا نخستین بد شکلی هراسی ها در سن 12 سالگی ظاهر می شوند و در حدود 18- 20 سالگی از بین می روند و در بیشتر موارد عضوی که نوجوان نسبت به آن حساس شده کاملا یا تقریبا بهنجار است و شدت نگرانی با واقعیت متناسب نیست البته باید دانست فرهنگ جامعه در ایجاد این اشتغالات فکری موثر است و معمولا فرد می پذیرد که به نقص خود اهمیتی اغراق آمیز داده یا اصلا نقصی وجود ندارد.