اختلال سلوک؛ طیف وسیعی از رفتارهای ضد اجتماعی مثل ؛ رفتارهای پرخاشگرانه ، سرقت، خراب کاری، آتش سوزی عمدی، دروغگویی، ولگردی و فرار را شامل می شود.

در کودکان و نوجوانان به وفور دیده شده و در پسران اغلب در قبل از 10 سالگی بروز کرده و در بین دختران سن بروز آن 13 تا 16 سالگی است. اما پایداری این اختلال در پسران بیشتر است

این کودکان علاوه بر قانون شکنی، جیغ زدن، ناسزا گفتن ، قشقرق به راه انداختن و تخریب اشیاء، دزدی و ... نسبت به کودکان عادی افسردگی و اضطراب بیشتری را تجربه کرده و از مشکلات تحصیلی، ( مردود شدن ، افت تحصیلی، ترک تحصیل و ...) رنج می برند.

همچنین دارای مشکلات بین فردی، ضعف مهارتهای اجتماعی، فقدان عزت نفس و طرد شدن از طرف همسالان خود هستند.


از نظر سبب شناسی :  عوامل ژنتیکی، عوامل اجتماعی، زیست شناختی، تربیتی و بخصوص عوامل خانوادگی نقش موثری در ایجاد اختلال های سلوک دارد. عواملی مثل انحراف والدین، عدم پذیرش والدین و اجبار، فقدان نظم و نظارت بر کودکان و اختلافات زناشویی، طلاق، مدیریت بی ثبات، سوء استفاده بدنی  و...  موجب بروز این اختلال می شود .

عنایت به اینکه کودکان و نوجوانان مبتلا انواع هیجانات منفی را نسبت به اطرافیان خود از جمله والدین ،معلمان و همسالان نشان می دهند، لذا جهت درمان آن موارد ذیل پیشنهاد می گردد :

-آموزش و ارایه فرصت مناسب جهت کسب مهارتهای اجتماعی در قالب فعالیتهای مشارکتی به این دسته از کودکان در مدرسه و منزل جهت افزایش عزت نفس آنها.

-  ترغیب آنها به داشتن روابط دوستانه با اطرافیان .

-  آموزش رفتاری به والدین ،ارایه شیوه های خانواده درمانی ،درمان چند سیستمی ،رفتار شناختی ،مراقبت های پرورشی و تربیتی و حتی دارو درمانی .

-  از همه مهمتر تاکید بر آموزش خانواده جهت اعمال مدیریت صحیح و با ثبات والدین بر روی رفتارهای کودکان و نوجوانان .

-  تاکید بر آموزش رفتارهای صحیح کلامی و غیر کلامی و به عبارتی آموزش در گیر شدن کودک به صورت منطقی در انجام فعالیتها به صورت حل مساله و عدم انجام رفتارهای تکانشی .